عاشقانه های بهار

 

از پَسِ این همه برف

که در دلم بارید

بوی تو می آید

گل کاشتی بهار !

 

"شهاب مقربین"

---------------

زیباترین شعرهای عاشقانه بهاری را در ادامه مطلب بیبینید

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت

                                      بيچاره از اين عشق سوختن آموخت

فرق منو پروانه در اينست

                               پروانه پرش سوخت ولي من جگرم سوخت

      

به کوه گفتم عشق چیست؟        لرزید.

  به ابر گفتم عشق چیست؟        بارید.

 

به باد گفتم عشق چیست؟         وزید.

 

به پروانه گفتم عشق چیست؟     نالید.

 

به گل گفتم عشق چیست؟       پرپر شد.

 

و به انسان گفتم عشق چیست؟

 

 اشک از دیدگانش جاری شد و گفت؟     دیوانگیست!!!

 

 

خرما نتوان خورد از این خار که کشتیم

 

دیبا نتوان بافت از این پشم که رشتیم

 

                                                 

 بر لوح معاصی خط عذرنکشیدیم

 

                                                 

 پهلوی کبایر حسناتی ننوشتیم

 

 

ما کشته ی نفسیم و صد آوخ که برآید

 

از ما به قیامت که چرا نفس نکشتیم؟!

 

                                               

 افسوس بر این عمر گرانمایه که بگذشت

                                            

 ما از سر تقصیر و خطا در نگذشتیم

 

 

دنیا که در او مرد خدا گل نسرشته است

 

 

نامرد که ماییم، چرا دل بسرشتیم؟

 

                                                

 ایشان چو ملخ در پس زانوی ریاضت

 

                                               

 ما، مور میان بسته روان بر در و دشتیم

 

 

پیری و جوانی پی هم چون شب و روزند

 

 

ما شب شد و روز آمد و بیدار نگشتیم

 

                                                 

 واماندگی اندر پس دیوار طبیعت

 

                                                 

حیف است دریغا که در صلح، بهشتیم

 

 

چون مرغ بر این کنگره تا کی بتوان خواند؟

 

 

یک روز نگه کن که بر این کنگره خشتیم

 

                                                 

 ما را عجب ار پشت و پناهی بود آن روز

 

                                                 

 کامروز کسی را نه پناهیم و نه پشتیم

 

 

گر خواجه شفاعت بکند روز قیامت

 

 

شاید که ز مشاطه نرنجیم که زشتیم

 

                                               

 باشد که عنایت برسد ورنه مپندار

 

                                               

 با این عمل دوزخیان کاهل بهشتیم

 

 

سعدی مگر از خرمن اقبال بزرگان

 

یک خوشه ببخشند که ما تخم نکشتیم

 

سعدی

 

امشب به قصه ی دل من گوش می کنی

 

 

فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

                                            

                                              این دُر همیشه در صدف روزگار نیست

 

                                              می گویمت ولی تو کجا گوش می کنی 

 

 

دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت

 

ای ماه با که دست در آغوش می کنی 

 

                                             در ساغر تو چیست که با جرعه ی نخست

 

                                             هشیار و مست را همه مدهوش می کنی 

 

 

مِی جوش می زند به دل خُم بیا ببین

 

یادی اگر ز خون سیاووش می کنی 

 

                                           گر گوش می کنی سخنی خوش بگویمت

 

                                          بهتر ز گوهری که تو در گوش می کنی 

 

 

جام جهان ز خون دل عاشقان پراست

 

حرمت نگاه دار اگرش نوش می کنی

 

                                            سایه چو شمع شعله در افکنده ای به جمع

 

                                             زین داستان که با لب خاموش می کنی...

 

 

"هوشنگ ابتهاج"

 

 

زندگینامه هوشنگ ابتهاج در ادامه مطلب...

 

 

 

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی

 

 

آخر ای ماه تو هم درد من مسکینی

 

 

کاهش جان تومن دارم و من میدانم

 

 

که تو از دوری خورشید چه ها می بینی

 

 

تو هم ای بادیه پیمای محبت چون من

 

 

سر راحت ننهادی به سر بالینی

 

 

هر شب از حسرت ماهی من و یک دامن اشک

 

 

تو هم ای دامن مهتاب پر از پروینی

 

 

همه در چشمه مهتاب غم از دل شویند

 

 

امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی

 

 

من مگر طالع خود در تو توانم دیدن

 

 

که توهم آینه بخت غبار آگینی

 

 

باغبان خار ندامت به جگر میشکند

 

 

برو ای گل که سزاوار همان گلچینی

 

 

نی محزون مگر از تربت فرهاد دمید

 

 

که کند شکوه ز هجران لب شیرینی

 

 

تو چنین خانه کن و دل شکن ای باد خزان

 

 

گر خود انصاف کنی مستحق نفرینی

 

 

کی بر این کلبه طوفان زده سر خواهی زد

 

 

ای پرستو که پیام آور فروردینی

 

 

شهریارا اگر آیین محبت باشد

 

 

چه حیاتی و چه دنیای بهشت آیینی

 

 

"شهریار"

 

 

زندگینامه شهریار در ادامه مطلب...

 

میدانی یک وقت هایی باید روی یک تکه کاغذ بنویسی

 

"تعطیل" است...

 

وبچسبانی پشت شیشه ی افکارت

 

باید به خودت استراحت بدهی

 

دراز بکشی دست هایت را زیر سرت بگذاری

 

به آسمان خیره شوی و بی خیال سوت بزنی

 

در دلت بخندی به تمام افکاری که پشت شیشه ی ذهنت صف کشیده اند

 

آن وقت با خودت بگویی:بگذار منتظر بمانند...

 

راستی دروغ گفتن را نیز خوب یاد گرفته ام....

 

"حال من خوب است"...

 

 خوب خوب....

 

 

"حسین پناهی"

به یاد پدر عزیزم که پنج سال پیش از دست دادیمش ...

 

پدر جان این روزها عجیب دلتنگتم....

 

 

پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجل

 

تیشه ای بود که شد باعث ویرانی من

 

یوسفت نام نهادند و به گرگت دادند

 

مرگ، گرگ تو شد، ای یوسف کنعانی من

 

مه گردون ادب بودی و در خاک شدی

 

خاک، زندان تو گشت، ای مه زندانی من

 

از ندانستن من، دزد قضا آگه بود

 

چو تو را برد، بخندید به نادانی من

 

آن که در زیر زمین، داد سر و سامانت

 

کاش میخورد غم بی سر و سامانی من

 

بسر خاک تو رفتم، خط پاکش خواندم

 

آه از این خط که نوشتند به پیشانی من

 

رفتی و روز مرا تیره تر از شب کردی

 

بی تو در ظلمتم، ای دیده ی نورانی من

 

بی تو اشک و غم و حسرت همه مهمان منند

 

قدمی رنجه کن از مهر، به مهمانی من

 

صفحه ی روی ز انظار، نهان میدارم

 

تا نخوانند بر این صفحه، پریشانی من

 

دهر، بسیار چو من سربگریبان دیده است

 

چه تفاوت کندش، سر به گریبانی من

 

عضو جمعیت حق گشتی و دیگر نخوری

 

غم تنهائی و مهجوری و حیرانی من

 

گل و ریحان کدامین چمنت بنمودند

 

که شکستی قفس، ای مرغ گلستانی من

 

من که قدر گهر پاک تو می دانستم

 

 ز چه مفقود شدی، ای گهر کانی من

 

من که آب تو ز سرچشمه ی دل میدادم

 

آب و رنگت چه شد، ای لاله ی نعمانی من

 

من یکی مرغ غزلخوان تو بودم، چه فتاد

 

که دگر گوش نداری به نوا خوانی من

 

گنج خود خواندیم و رفتی و بگذاشتیم

 

ای عجب، بعد تو با کیست نگهبانی من؟

 

 

"پروین اعتصامی"

 

زندگینامه د ر ادامه مطلب...

با همه بی سرو سامانیم...

 

با همه بی سر و سامانی ام

 

باز به دنبال پریشانی ام
 

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

 

در پی ویران شدن آنی ام
 

آمده ام بلکه نگاهم کنی

 

عاشق آن لحظه ی طوفانی ام
 

دل خوش گرمای کسی نیستم

 

آمده ام تا تو بسوزانی ام
 

آمده ام با عطش سال ها

 

تا تو کمی عشق بنوشانی ام
 

ماهی ی برگشته ز دریا شدم

 

تا تو بگیری و بمیرانی ام

خوب ترین حادثه می دانمت

 

خوب ترین حادثه می دانی ام؟
 

حرف بزن . ابر مرا باز کن

 

دیر زمانی ست که بارانی ام
 

حرف بزن حرف بزن سال هاست

 

تشنه ی یک صحبت طولانی ام
 

ها... به کجا می کشی ام خوب من؟

 

ها... نکشانی به پشیمانی ام!

 

محمد علی بهمنی

 

زندگینامه در ادامه مطلب...

هر روز می پرسی که : آیا دوستم داری ؟

 

من جای پاسخ بر نگاهت خیره می مانم

 

تو در نگاه من چه می خوانی نمی دانم

 

اما به جای من تو پاسخ می دهی : آری

 

ما هر دو می دانیم   

 

چشم و زبان پنهان و پیدا راز گویانند 

 

و آنها که دل با یکدگر دارند

 

حرف ضمیر دوست را ناگفته می دانند

 

ننوشته می خوانند

 

من "دوستت دارم" را

 

پیوسته در چشم تو می خوانم

 

نا گفته می دانم

 

من آنچه را احساس باید کرد

 

یا از نگاه دوست باید خواند

 

هرگز نمی پرسم

 

هرگز نمی پرسم که : آیا دوستم داری ؟

 

قلب من وچشم تو می گوید به من آری!!!

 

 

 

"فریدون مشیری"

 

 

زندگینامه در ادامه مطلب

با پای دل قدم زدن آن هم کنار تو

باشد که خستگی بشود شرمسار تو

در دفتر همیشه ی من ثبت می شود

این لحظه ها عزیزترین یادگار تو

تا دست هیچ کس نرسد تا ابد به من

می خواستم که گم بشوم در حصار تو

احساس می کنم که جدایم نموده اند

همچون شهاب سوخته ای از مدار تو

آن کوپه ی تهی منم آری که مانده ام

خالی تر از همیشه و در انتظار تو

این سوت آخر است و غریبانه می رود

تنهاترین مسافر تو از دیار تو

هر چند مثل آینه هر لحظه فاش تو

هشدار می دهد به خزانم بهار تو

اما در این زمانه عسرت مس مرا

ترسم که اشتباه بسنجد عیار تو
 

"محمد علی بهمنی"

 

 

 

شعر کوتاه کاش باران ببارد... "بهروز بابادی" در ادامه مطلب...

برخیز که غیر از تو مرا دادرسی نیست

 

گویی همه خوابند ، کسی را به کسی نیست

 

آزادی و پرواز از آن خاک به این خاک

 

جز رنج سفر از قفسی تا قفسی نیست

 

این قافله از قافله سالار خراب است

 

اینجا خبر از پیش رو و باز پسی نیست

 

تا آئینه رفتم که بگیرم خبر از خویش

 

دیدم که در آن آئینه هم جز تو کسی نیست

 

من در پی خویشم ، به تو بر می خورم اما

 

آن سان شده ام گم که به من دسترسی نیست

 

آن کهنه درختم که تنم زخمی برف است

 

حیثیت این باغ منم ، خار و خسی نیست

 

امروز که محتاج توام ، جای تو خالیست

 

فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست 

 

در عشق خوشا مرگ که این بودن ناب است

 

وقتی همه ی بودن ما جز هوسی نیست

 

 

"هوشنگ ابتهاج"

       کاش میدانستم چیست؟

 

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است 

 

آه،وقتی که تو،لبخند نگاهت را می تابانی

 

بال مژگان بلندت را می خوابانی

 

آه وقتی که تو چشمانت،

 

آن جام لبالب از جاندارو را

 

سوی این تشنه ی جان سوخته،می گردانی

 

موج موسیقی عشق از دلم می گذرد

 

روح گلرنگ شراب در تنم می گردد

 

دست ویرانگر شوق پرپرم می کند،

 

ای غنچه ی رنگین إ پر پر إ

 

من،در آن لحظه،که چشم تو به من می نگرد

 

برگ خشکیده ی ایمان را

 

در پنجه ی باد

 

رقص شیطانی خواهش را

 

در آتش سبز إ

 

نور پنهانی بخشش را 

 

در چشمه ی مهر

 

اهتزاز ابدیت را می بینم

 

پیش از این،سوی نگاهت،نتوانم نگریست

 

اهتزاز ابدیت را یارای تماشایم نیست

 

کاش می گفتی چیست

 

آنچه از چشم تو،تا عمق وجودم جاری است.  

 

 

"فریدون مشیری"

 

 

زندگینامه و عکس شاعر در ادامه مطلب...

شب همه بی تو کار من شکوه به ماه کردنست

 

 

روز ستاره تا سحر تیره به آه کردنست

 

متن خبر که یک قلم بی تو سیاه شد جهان

 

حاشیه رفتنم دگر نامه سیاه کردنست

 

چون تو نه در مقابلی عکس تو پیش رونهیم

 

اینهم از آب و آینه خواهش ماه کردنست

 

نو گل نازنین من تا تو نگاه می کنی

 

لطف بهار عارفان در تو نگاه کردنست

 

ماه عباد تست و من با لب روزه دار ازین

 

قول و غزل نوشتنم بیم گناه کردنست

 

لیک چراغ ذوق هم این همه کشته داشتن

 

چشمه به گل گرفتن و ماه به چاه کردنست

 

غفلت کائنات را جنبش سایه ها همه

 

سجده به کاخ کبریا خواه نخواه کردنست

 

از غم خود بپرس کو با دل ما چه می کند

 

این هم اگر چه شکوه ی شحنه به شاه کردنست

 

عهد تو سایه و صبا  گو بشکن که راه من

 

رو به حریم کعبه ی "لطف آله" کردنست

 

گاه به گاه پرسشی کن که زکوة زندگی

 

پرسش حال دوستان گاه به گاه کردنست

 

بوسه ی تو به کام من کوه نورد تشنه را

 

کوزه ی آب زندگی توشه راه کردنست

 

خود برسان به شهریار ای که درین محیط غم

 

بی تو نفس کشیدنم عمر تباه کردنست

 

" شهریار "

 

 

زندگینامه شهریار در ادامه مطلب...

گفت دانايی که گرگی خيره سر

هست پنهان در نهاد هر بشر

 لاجرم جاری است پيکاری سترگ

روز و شب مابين اين انسان و گرگ

زور بازو چاره ی اين گرگ نيست

صاحب انديشه داند چاره چيست

ای بسا انسان رنجور پريش

سخت پيچيده گلوي گرگ خويش

 وی بسا زور آفرين مرد دلير

هست در چنگال گرگ خود اسير

هر که گرگش را دراندازد به خاک

رفته رفته می شود انسان پاک

 وانکه از گرگش خورد هردم شکست

گرچه انسان مينمايد گرگ هست 

وانکه با گرگش مدارا می کند

خلق و خوی گرگ پيدا می کند

 در جوانی جان گرگت را بگير

وای اگر اين گرگ گردد با تو پير

روز پيری گر تو باشی همچو شير

ناتوانی در مصاف گرگ پير

مردمان گر يکدگر را می درند

گرگ هاشان رهنما و رهبرند

اينکه انسان هست اين سان دردمند

گرگها فرمانروايی مي کنند

 وان ستمکاران که با هم محرمند

گرگ هاشان آشنايان همند

 گرگ ها همراه و انسان ها غريب

با که بايد گفت اين حال عجيب؟

 "فریدون مشیری"

 

شعر گرگ درون با صدای فریدون مشیری

 

سلام!

حال همه ما خوب است

ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور

که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند

با این همه عمری اگر باقی بود

طوری از کنار زندگی می گذرم

که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد و

نه این دل ناماندگار بی درمان

تا یادم نرفته است،بنویسم

حوالی خواب های ما سال پر بارانی بود

می دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه ی باز نیامدن است

اما تو لااقل ،حتا هر وهله،گاهی، هراز گاهی

ببین انعکاس تبسم رویا

شبیه شمایل شقایق نیست!

راستی خبرت بدهم

خواب دیده ام خانه ای خریده ام

بی پرده، بی پنجره ،بی در،بی دیوار…

هی بخند!

 بی پرده بگویمت

چیزی نمانده است،من چهل ساله خواهم شد

فردا را به فال نیک خواهم گرفت

دارد همین لحظه

یک فوج کبوتر سپید

از فراز کوچه ی ما می گذرد

باد بوی نام های کسان من می دهد

یادت می آید رفته بودی

خبر از آرامش آسمان بیاوری!؟

نه ری را جان

نامه ام باید کوتاه باشد

ساده باشد

بی حرفی از ابهام و آینه،

از نوبرایت می نویسم

حال همه ی ما خوب است

اما…

تو باور مکن

 

"سید علی صالحی"

 

  دکلمه شعر با صدای خسرو شکیبایی(حتما گوش کنید )

 

زندگینامه در ادامه مطلب...

دردهای من جامه نیستند

 

تا ز تن در آورم

 

چامه و چکامه نیستند

 

تا به رشته ی سخن درآورم

 

نعره نیستند

 

تا ز نای جان بر آورم 

 

دردهای من نگفتنی

 

دردهای من نهفتنی است...

 

 دردهای من

 

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

 

درد مردم زمانه است

 

مردمی که چین پوستینشان

 

مردمی که رنگ روی آستینشان

 

مردمی که نام هایشان

 

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان

 

درد می کند

 

من ولی تمام استخوان بودنم

 

لحظه های ساده ی سرودنم

 

درد می کند

 

انحنای روح من

 

شانه های خسته ی غرور من

 

تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است

 

کتف گریه های بی بهانه ام

 

بازوان حس شاعرانه ام

 

زخم خورده است

 

دردهای پوستی کجا؟

 

درد دوستی کجا؟

 

این سماجت عجیب

 

پافشاری شگفت دردهاست

 

دردهای آشنا

 

دردهای بومی غریب

 

دردهای خانگی

 

دردهای کهنه ی لجوج

 

اولین قلم

 

حرف حرف درد را

 

در دلم نوشته است

 

دست سرنوشت

 

خون درد را

 

با گلم سرشته است

 

پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟

 

درد رنگ و بوی غنچه ی دل است

 

پس چگونه من

 

رنگ و بوی غنچه را ز برگ های تو به توی آن جدا کنم؟

 

دفتر مرا دست درد می زند ورق

 

شعر تازه ی مرا

 

درد گفته است

 

درد هم شنفته است

 

پس در این میانه من

 

از چه حرف می زنم؟

 

درد، حرف نیست

 

درد، نام دیگر من است

 

من چگونه خویش را صدا کنم؟

 

قیصر امین پور

 

زندگینامه شاعر در ادامه مطلب...

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی		دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی
دایم گل این بستان شاداب نمی ماند		دریاب ضعیفان را در وقت توانایی
دیشب گله زلفش با باد همی کردم		گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی
صد باد صبا این جا با سلسله می رقصند		این است حریف ای دل تا باد نپیمایی
مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد		کز دست بخواهد شد پایان شکیبایی
یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم		رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجایی
ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست		شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی
ای درد توام درمان در بستر ناکامی		و ای یاد توام مونس در گوشه تنهایی
در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم		لطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرمایی
فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست		کفر است در این مذهب خودبینی و خودرایی
زین دایره مینا خونین جگرم می ده		تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی
حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد		شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی

 "حافظ"

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می کند

بلبل شوقم هوای نغمهخوانی می کند

همتم تا میرود ساز غزل گیرد به دست

طاقتم اظهار عجز و ناتوانی می کند

بلبلی در سینه مینالد هنوزم کاین چمن

با خزان هم آشتی و گل فشانی میکند

ما به داغ عشقبازی ها نشستیم و هنوز

چشم پروین همچنان چشمک پرانی میکند

نای ما خاموش ولی این زهره ی شیطان هنوز

با همان شور و نوا دارد شبانی میکند

گر زمین دود هوا گردد همانا آسمان

با همین نخوت که دارد آسمانی میکند

سالها شد رفته دمسازم ز دست اما هنوز

در درونم زنده است و زندگانی میکند

با همه نسیان تو گویی کز پی آزار من

خاطرم با خاطرات خود تبانی میکند

بی ثمر هر ساله در فکر بهارانم ولی

چون بهاران میرسد با من خزانی میکند

طفل بودم دزدکی پیر و علیلم ساختند

آنچه گردون میکند با ما نهانی میکند

می رسد قرنی به پایان و سپهر بایگان

دفتر دوران ما هم بایگانی می کند

شهریارا گو دل از ما مهربانان مشکنید

ور نه قاضی در قضا نامهربانی میکند

 

شهریار

 دکلمه شعر با صدا و حس بی نظیر استاد شهریار

                   اینجا کلیک کنید